چی بگم

انقدر حرف برا گفتن دارم که موندم از کجا شروع کنم و چی و تعریف کنم

دلم نگرفته ولی من ناراحتم

پشیمونم که اکثر فرصت های و از دست دادم

ولش کن جاهای خوبش و تعریف میکنم

چند روز پیش خانه دایی ام بودیم

گفت واسه کار برم پیش یکی از آشناهاش

شنبه رفتم کار بدی نیس ساعت کاریش از 8:30 تا 4:30 یعنی باید صبح زود بیدار شم

یه جورایی وابسته به نفت و صنایع وابستش قرار شنبه برم واسه قرار داد و تحویل مدارکم

شنبه و یکشنبه هام تعطیلم اونجا،این طوری کار فعلی ام از دست نمیدم امیدوارم کار

خوبی باشه

هیچ فکر نمیکردم نرم افزاریی که تو دانشگاه یاد گرفتم انقدر مهم باشه

خلاصه این که کارمند شدیم

دلم میخاست یه دانشگاه خوب قبول شده بودم و بابت اون خوشحال بودم تا بابت کار

ولی بازم خدا رو شکر

پ.ن1:نذار به این دل تنگی عادت کنم متنفر از عادت

پی نوشت2:شولی با من قهر کرده ولی نمیدونم چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟